“H περηφάνεια της εργατικής τάξης”: Rayo Vallecano

“H περηφάνεια της εργατικής τάξης”: Η ομάδα της

Rayo Vallecano που συμμετέχει σε απεργίες και τα βάζει με τα μεγαθήρια της Μαδρίτης

Σύμφωνα με τον μύθο, κοντά στη Μαδρίτη υπήρχε μία πεδιάδα που τον έλεγχό της είχε ένας πλούσιος Άραβας που τον έλεγαν Κας. Όταν οι χριστιανοί κατέλαβαν το χωριό, τον εξώθησαν από την περιοχή και της έδωσαν ένα νέο όνομα, η πεδιάδα του Κας (Valle Kas). Με το πέρασμα του χρόνου, οι κάτοικοί ονόμασαν το χωριό τους Vallekas και μετά Vallecas… Όλα αυτά είναι ένας μύθος, όμως είναι και μια όμορφη ιστορία.

Το Vallecas ήταν ένα ανεξάρτητο χωριό μέχρι τη δεκαετία του ’50 όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να ενώσει την περιοχή με τη Μαδρίτη. Μέχρι τότε, το χωριό φιλοξενούσε ανθρώπους της εργατικής τάξης από όλες τις περιοχές της Ισπανίας που δραπέτευαν από τη φτώχια των τόπων τους με την ελπίδα ότι θα βρουν μια δουλειά στην πρωτεύουσα της χώρας. Το Vallecas ήταν ένα χωριό μέσα στη Μητρόπολη, με χαμηλά εργατικά σπίτια και δρομάκια. Κατά τη δεκαετία του 80′, η υποβάθμιση και τα ναρκωτικά χτύπησαν την περιοχή, αλλά από τη δεκαετία του 90′ τα πράγματα βελτιώθηκαν. Πλέον, η περιοχή φιλοξενεί περίπου 240.000 κάτοικοι, αλλά διατηρεί έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Είναι ένα χωριό που είναι περήφανο για τις καταβολές του από την εργατική τάξη και την ανεξαρτησία τους από τη Μαδρίτη. Οι κάτοικοί του δεν αποκαλούνται madrilenos, αλλά vallecanos. Και η ομάδα τους είναι η RayoVallecano: “Η περηφάνεια της εργατικής τάξης”

«Το Βαγιέκας αποτελεί την επιτομή της εργατικής τάξης, απλά ρίξτε μια ματιά τριγύρω». «Ιστορικά, το Βαγιέκας είναι συνδεδεμένο με κοινωνικούς αγώνες και έχει υποφέρει κατά τη διάρκεια των χρόνων». Απόψεις από ανθρώπους που ζουν τους φρανχιρόχος στην καθημερινότητά τους.

Περνώντας την γέφυρα του Βαγιέκας στη Μαδρίτη, μπαίνεις σε έναν ξεχωριστό κόσμο. Και οι οπαδοί της Ράγιο γνωρίζουν τι εκπροσωπεί το Βαγιέκας. Οι κοινωνικές αξίες του ποδοσφαιρικού συλλόγου αποτελούν την ταυτότητά της. Αποτελούν τον φτωχό συγγενή του μαδριλένικου ποδοσφαίρου. Και είναι περήφανοι για αυτό! Περήφανοι που λειτουργούν έξω από το σύστημα.

Οι Μπουκανέρος πάντα έχουν τον δικό τους τρόπο να συνδυάζουν την οπαδική κουλτούρα τους με τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και με πάντα πρωτότυπο τρόπο να περνούν τα μηνύματά τους.

Για παράδειγμα ο σύλλογος έχει πραγματοποιήσει διπλή προπόνηση προκειμένου οι παίκτες να απέχουν από τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις την επόμενη ημέρα, ημέρα γενικής απεργίας. «Η ομάδα θα κάνει διπλή προπόνηση την Τετάρτη καθώς έχουμε αποφασίσει ότι την Πέμπτη δεν πρόκειται να προπονηθούμε. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό και θα κατέβουμε στη γενική απεργία. Η απόφαση που πήραμε είναι η σωστή και όλοι την αποδεχόμαστε» υποστήριξαν οι παίκτες της ομάδας.

Όταν μια γυναίκα 85 ετών, που ζει εδώ και 50 χρόνια στο Βαγιέκας, ένα προάστιο της Μαδρίτης, αναγκάστηκε με πόνο ψυχής να αφήσει την κατοικία της αφού το ισπανικό κράτος της έκανε έξωση η λύση δεν δόθηκε από τον Δήμο ή κάποια οργάνωση αλληλεγγύης. Ο σύλλογος της Ράγιο Βαγιεκάνο, που εκπροσωπεί τις αξίες της συνοικίας της Μαδρίτης, ανέλαβε δράση.

«Η ομάδα δίνει το παρών όλο και περισσότερο στη γειτονιά τος Βαγιέκας. Μπορείς να χάσεις την ιδιοκτησία σου τη Δευτέρα, αλλά επιστρέφεις, ξυπνάς και συνεχίζεις τη μάχη», τόνισε ο προπονητής της ομάδα, Πάκο Χέμεθ. Και ο ίδιος, άλλωστε, είναι μαθημένος στις μάχες. Η ομάδα του τα τελευταία χρόνια επιβιώνει με πενιχρά μέσα, κάνοντας ανά διαστήματα και εξαιρετικά παιχνίδια. Ο Χέμεθ έχει εμφυσήσει ένα μοναδικό μαχητικό πνεύμα στην ομάδα του, η οποία μπορεί να συντριβεί, αλλά θα κάνει ό,τι μπορεί για να μην αλλάξει το αγωνιστικό της στιλ. Πρόπερσι με τη λογική αυτή τερμάτισε στην όγδοη θέση, παρότι είχε το μικρότερο μπάτζετ της κατηγορίας. Πέρσι σώθηκε στο τέλος και φέτος συνεχίζει τη μάχη. Προτιμά να πέσει μαχόμενη, παρά να συμβιβαστεί.

Κάπως έτσι αντιλαμβάνονται την καθημερινότητα και οι κάτοικοι του Βαγιέκας. Μιας περιοχής, που όπως μπορείτε να δείτε στο video με το οδοιπορικό που ακολουθεί, είναι… μια κατηγορία μόνη της, παρότι ουσιαστικά αποτελεί μέρος της Μαδρίτης. Με βαθιές εργατικές ρίζες και ιστορικό… αντίστασης. Η Ράγιο παραμένει μία από τις λίγες ομάδες που διατηρεί τόσο μεγάλη τη σύνδεση με τα ιδανικά και τις αρχές της κοινότητας την οποία εκπροσωπεί.  Οι κοινωνικές αξίες του ποδοσφαιρικού συλλόγου δημιουργούν την ταυτότητά του. Οι οπαδοί γνωρίζουν ότι αποτελούν τον φτωχό συγγενή του μαδριλένικου ποδοσφαίρου. Και είναι περήφανοι για αυτό! Περήφανοι που λειτουργούν έξω από το σύστημα. Η Ράγιο δεν ελπίζει και πολύ σε τίτλους και διακρίσεις. Γνωρίζει άλλωστε ότι δεν έχει τα μέσα για να «χτυπήσει» τις μεγάλες συμπολίτισσες, τη Ρεάλ και την Ατλέτικο. Είναι όμως «μικρή στο γήπεδο, μεγάλη στις αξίες», όπως παραδέχονται χωρίς ίχνος κόμπλεξ οι οπαδοί της, οι Bukaneros, που στα ισπανικά σημαίνει «πειρατές» και υπάρχουν οργανωμένα από το 1992.

Κόσμος και ομάδα κρατούν ψηλά τη σημαία της διαφορετικότητας και βρίσκονται πάντα στο πλευρό της κοινωνίας και των αδικημένων. Η στήριξη στην ογδοντάχρονη δεν είναι τυχαία.

Στην απεργία των ανθρακωρύχων πρόπερσι καλοκαίρι, γέμισαν με πανό γέφυρα σε κεντρικό δρόμο. Στις αυτοκτονίες στη χτυπημένη από την κρίση Ισπανία, απάντησαν με πανό που έγραφε «δεν είναι αυτοκτονίες, είναι δολοφονίες και ζητούσαν να σταματήσουν οι εξώσεις σε οικογένειες που χρωστούν. Όταν η κυβέρνηση Ραχόι ανακοίνωσε τα μέτρα λιτότητας, η Ράγιο Βαγιεκάνο αποτέλεσε τον μοναδικό σύλλογο στη χώρα που κατέβηκε σε απεργία. Το 2011, με τη στάση πληρωμών στο σύλλογο, κόσμος και ποδοσφαιριστές σχημάτισαν κοινό μέτωπο, ενώ σε ένδειξη αλληλεγγύης οι δεύτεροι συγκέντρωναν χρήματα για το απλήρωτο προσωπικό.

Στη μεγάλη απεργία της 14ης Νοεμβρίου του 2012, οι Bukaneros κάλεσαν με πανό όλο τον κόσμο να κατέβει στους δρόμους. Αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη ενός μέλους τους, γεγονός που προκάλεσε πράξεις αλληλεγγύης και στην Ελλάδα, με οπαδούς του Ηρακλή να κάνουν συμβολική κατάληψη στο προξενείο της Ισπανίας στη Θεσσαλονίκη. Άμεση ήταν και η αντίδρασή τους μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, με πορείες, συνθήματα, πανό. Μέρος της ταυτότητάς τους άλλωστε αποτελεί η αντίθεση σε οποιαδήποτε φασίζουσα συμπεριφορά.

πίστευτα πρωτότυπες είναι και οι χορογραφίες τους. Πέρυσι είχαν κάνει την… κηδεία του σύγχρονου ποδοσφαίρου, ενώ φέτος έστησαν ολόκληρο σκηνικό πάνω στη γνωστή σειρά των Simpsons, για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα παιχνίδια που γίνονται τις Δευτέρες. Γυναίκες-μέλη των Bukaneros σήκωσαν πανό κατά της απαγόρευσης των εκτρώσεων. Πάντα εναρμονισμένοι με την κοινωνία και τις αρχές τους.

Οι «φρανχιρόχος» συνεχίζουν να αποτελούν ένα γαλατικό χωριό σε περιβάλλον σύγχρονου ποδοσφαίρου. Και όσο επιβιώνουν, αποδεικνύουν στην πράξη ότι όταν υπάρχει η θέληση και η πίστη στις αξίες, στο επαγγελματικό παιχνίδι υπάρχει χώρος για διαφορετικότητα.

.Τζακ Λόντον: Ο προφήτης της επανάστασης

11/10/2017 Κανένα σχόλιο

• 36

  Share
• Tweet
• Share
• Share

Γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Ξηρουχάκης | OΤζακ Λόντον (Jack London) (1876 – 1916) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους   Αμερικανούς συγγραφείς. Η  ζωή του υπήρξε πολύ έντονη και ενσάρκωσε το πρότυπο του ανθρώπου που συνδύασε την πνευματική αναζήτηση με τη δράση και την περιπέτεια.

Η οικογένεια του αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και έτσι αναγκάστηκε να εργαστεί  από μικρός. Έζησε έτσι το ψέμα του «αμερικάνικου ονείρου» σε όλη του την έκταση. Μεγαλώνοντας άλλαξε πολλά επαγγέλματα, προσπάθησε ανεπιτυχώς να σπουδάσει, έζησε για λίγο σαν αλήτης και πήγε μάλιστα και στη  φυλακή. Οι εμπειρίες της ζωής τον οδήγησαν στο να θέλει να γίνει συγγραφέας. Επίσης έγινε μαχητικός σοσιαλιστής σε ηλικία 20 ετών. Έκανε μάλιστα περιοδείες σε ολόκληρη την χώρα μιλώντας για τον σοσιαλισμό.

Σήμερα οι περισσότεροι τον θυμούνται από τα καταπληκτικά του έργα  «Το κάλεσμα της άγριας φύσης» και ο «Ασπροδόντης» που απευθύνονται περισσότερο στις παιδικές ηλικίες. Πέρα από αυτά όμως, ο Λόντον έγραφε πολλά κοινωνικοπολιτικά έργα (πολλά από τα έργα του εντάσσονται στην «προλεταριακή λογοτεχνία»), όπως και έργα φαντασίας αλλά και δυστοπίας. Στην τελευταία κατηγορία εντάσσεται το προφητικό «Σιδερένια Φτέρνα».

"Sponsored links"

Να τονίσω εδώ ότι η έκδοσή του προηγήθηκε κατά πολύ των γνωστών δυστοπικών αριστουργημάτων «Θαυμαστός Νέος Κόσμος» και «1984». Αυτό δείχνει από μόνο του κάτι για τη δύναμη και τη διορατικότητα του έργου του Λόντον.

Η σιδερένια φτέρνα

Το έργο εκδόθηκε το  1908.Η υπόθεση έχει ως εξής: Στις αρχές τού 27ου αιώνα. κάποιος αρχαιολόγος ανακαλύπτει το “Χειρόγραφο Έβερχαρντ”. Πρόκειται για ένα κείμενο, το οποίο γράφτηκε από την σύζυγο του σοσιαλιστή ηγέτη και επαναστάτη Έρνεστ Έβερχαρντ. “Η σιδερένια φτέρνα” είναι λοιπόν σε μεγάλο βαθμό  η παρουσίαση του “Χειρόγραφου  Έβερχαρντ”.

Τα γεγονότα που περιγράφονται στο χειρόγραφο διαδραματίζονται κυρίως από το 1912 έως το 1932 και περιγράφουν τα συγκλονιστικά γεγονότα γύρω από τη ζωή των καταπιεσμένων αμερικανών πολιτών (κεντρικό πρόσωπο του έργου βέβαια  είναι ο Έβερχαρντ). Στις ΗΠΑ λοιπόν, η ολιγαρχία (τα πανίσχυρα μονοπωλιακά τραστ) που ονομάζεται «Σιδερένια Φτέρνα»  μαζί με τα ΜΜΕ, κάποια ξεπουλημένα συνδικαλιστικά σωματεία και τον αμερικάνικο στρατό (που πληρώνεται όμως από τους ολιγάρχες…) συγκρούονται με το λαό και ειδικότερα τη φτωχή εργατική τάξη και τους ανέργους. Η πάλη των τάξεων βρίσκεται σταθερά σε πρώτο πλάνο τόσο στις περιγραφές της μελλοντικής ανθρώπινης εξαθλίωσης, όσο και στις απίστευτες ταξικές ένοπλες συγκρούσεις που περιγράφονται. Να τονίσω εδώ ότι  ένα από τα όπλα (εκτός από τις σφαίρες και τις ακροδεξιές-πατριωτικές ομάδες)που χρησιμοποιεί η ολιγαρχία ενάντια στο λαό (και ειδικά για να διαλύσει τη μεσαία τάξη) είναι η οικονομική κρίση… Η επανάσταση αποτυχαίνει αλλά τελικά τίποτα δεν πάει χαμένο. Στο μακρινό μέλλον (όπως ο  αρχαιολόγος του 27ου αι. αφήνει να διαφανεί) η νίκη των επαναστατών είναι αναπόφευκτη.

Το βιβλίο έχει κυρίως  μελλοντολογικό  και επαναστατικό χαρακτήρα. Ο Λόντον σε αυτό το έργο μιλάει για ότι έχει συμβεί μέχρι το 1908 (τη χρονιά δηλαδή που εκδόθηκε το έργο) και έτσι περιγράφει το παρελθόν (από τη δική του βέβαια μαρξιστική σκοπιά)  αλλά επίσης προχωρά στην παρουσίαση του μέλλοντος. Το μέλλον που περιγράφει είναι βέβαια δυστοπικό και σκληρό αλλά το όνειρο της επανάστασης το κάνει γλυκό και άξιο για κάποιον να το ζήσει. Άλλωστε υπονοείται ότι στο μέλλον η κομμουνιστική αταξική κοινωνία έχει εδραιωθεί.

Ο Λόντον προβλέπει τις μελλοντικές επαναστάσεις, τις σφαγές που θα προκαλέσει η πλουτοκρατία και την  άνοδο του φασισμού. Πράγματι το έργο προηγήθηκε αρκετά από την άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσία. Όμως στη «Σιδερένια Φτέρνα», η συμμαχία κεφαλαίου, ακροδεξιών, ΜΜΕ, συνδικαλιστών που άλλαξαν στρατόπεδο και  στρατιωτικών προεικονίζει το φασιστικό φαινόμενο που θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Επίσης αν και στις ΗΠΑ η πορεία της ιστορίας ήταν διαφορετική από αυτή που φαντάστηκε ο Λόντον (για την ακρίβεια εκεί δεν έγινε επανάσταση),η γενικότερη εικόνα της ανθρωπότητας για τα επόμενα χρόνια μοιάζει καταπληκτικά με τις προβλέψεις του Λόντον.

Ο κόσμος συγκλονίστηκε από οικονομικές κρίσεις, καταστολή και φυσικά επαναστάσεις (με κυριότερη την  Οκτωβριανή επανάσταση).Επίσης ο Λόντον πρόβλεψε σωστά ότι οι ισχυρές χώρες θα προσπαθούσαν να στρέψουν την οικονομική κρίση σε πόλεμο μεταξύ τους.

Ο συγγραφέας πέθανε το 1916.Δεν είναι ξεκάθαρο αν αυτοκτόνησε. Σήμερα ο Τζακ Λόντον θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς. Όμως έγινε με εκείνον ό,τι γίνεται με όλους τους επαναστάτες διανοούμενους που το σύστημα προσπαθεί να αφομοιώσει το έργο τους. Ό,τι χαλάει την καθωσπρέπει εικόνα το σύστημα το αποβάλει. Έτσι το έργο «Σιδερένια Φτέρνα» έγινε ελάχιστα γνωστό σε σχέση με τα πιο προβεβλημένα έργα του Λόντον.

"Sponsored links"

Όμως η επικαιρότητα αυτού του έργου, αποδεικνύει και την αξία του. Ειδικά στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης  που το κεφάλαιο, τα ΜΜΕ και η ξεπουλημένη συνδικαλιστική ηγεσία αντιμετωπίζουν  τους πολίτες παρόμοια με τον τρόπο που η «Σιδερένια Φτέρνα» αντιμετώπισε τους αμερικάνους εργάτες στο  «φανταστικό» και «δυστοπικό» αριστούργημα του Λόντον

Ο μεγαλυτερος απατεωνας ποδοσφαιριστης

Αρχική ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ Ο μεγαλύτερος απατεώνας ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Υπέγραψε συμβόλαια στις μεγαλύτερες ομάδες χωρίς να παίξει ποδόσφαιρο ούτε ένα λεπτό! 16.2k Shares Share Tweet Pin Email Ο Ρενάτο Γκαούτσο, ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του είχε δηλώσει για τον Κάρλος Κάιζερ πως ήταν «ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που δεν έπαιξε ποτέ ποδόσφαιρο». Πράγματι, για δύο δεκαετίες ήταν παίχτης στις καλύτερες ομάδες της Βραζιλίας. Λάτρευε το ποδόσφαιρο, αλλά δεν του άρεσε να παίζει. Κι έτσι έγινε. Δεν έπαιξε ούτε ένα λεπτό. Ο Κάρλος Κάιζερ ήξερε να διαφημίζει με τρομερή επιτυχία τον εαυτό του. Έκανε παρέα με την αφρόκρεμα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου και γνώρισε τους κατάλληλους ανθρώπους με την κατάλληλη επιρροή. Ο … ταλαντούχος ποδοσφαιριστής Ο Κάρλος Ενρίκιε Ραπόζο γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1963 στο Ρίο Πάρδο της Βραζιλίας. Όπως πολλά παιδιά της ηλικίας του, θαύμαζε την αγαπημένη του «σελεσάο» και είχε ένα μοναδικό όνειρο. Να γίνει τρομερός ποδοσφαιριστής.Ο Κάιζερ δεν ήθελε να παίζει ποδόσφαιρο, αλλά να ζει σαν τους ποδοσφαιριστές, μέσα στην πολυτέλεια και την αναγνώριση. Όπως ο ίδιος δήλωσε αργότερα για τη σχέση του με το άθλημα: Ηθελα να είμαι ανάμεσα σε άλλους παίχτες, αλλά δεν ήθελα να παίζω ποδόσφαιρο. Δεν είναι δικό μου πρόβλημα που οι άλλοι με έβλεπαν σαν καλό παίχτη. Ούτε ο Χριστός δεν κατάφερε να τους ικανοποιήσει όλους. Γιατί να το κάνω εγώ; Με το ψευδώνυμο Κάιζερ, εξαιτίας της ομοιότητάς του με τον «Κάιζερ» του γερμανικού ποδοσφαίρου, Φρανς Μπεκενμπαόυερ, ξεκίνησε από την ομάδα της Μποταφόγκο, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι δεν είχε το κατάλληλο ταλέντο για να γίνει επιτυχημένος παίχτης. Έτσι, βρήκε άλλο τρόπο για να τα καταφέρει. Η σχέση του με ανθρώπους επιρροής Ο Κάρλος τη δεκαετία του ΄70 και του ΄80 έπαιξε στους τέσσερις μεγαλύτερους συλλόγους της Βραζιλίας, στη Φλαμένκο, στη Φλουμινένσε, τη Μποταφόγκο και τη Βάσκο ντα Γκάμα. Συνολικά, άλλαξε περισσότερες από 14 ομάδες. Ο επίδοξος ποδοσφαιριστής άρχισε να κάνει παρέα με γνωστούς ποδοσφαιριστές της εποχής, μεταξύ των οποίων οι Ρενάτο Γκαούτσο, Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες και Ρικάρντο Ρότσα. Εκείνοι με τη σειρά τους, τον έφερναν σε επαφή με επιφανείς μάνατζερ. Το μόνο που είχε να κάνει στη συνέχεια ο Κάρλος ήταν να «πουλήσει» όσο καλύτερα μπορούσε τον εαυτό του. Καθώς τα μέσα ενημέρωσης δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένα εκείνη την εποχή, οι μεταγραφές γίνονταν μόνο με προφορικές συστάσεις. Διαλαλούσε, έτσι, τις δεινές ποδοσφαιρικές του ικανότητες, και αν είχε όρεξη πλησίαζε δημοσιογράφους και υψηλά στελέχη ποδοσφαιρικών συλλόγων, «φουσκώνοντας» ακόμη περισσότερο το βιογραφικό του. «Με το που άνοιγε το στόμα του, αυτό ήταν. Σε μάγευε. Δεν μπορούσες να το αποφύγεις», είχε δηλώσει για την ευφράδειά του ο Μπεμπέτο. Ο απατεώνας που έκανε ποδοσφαιρική καριέρα χωρίς να έχει αγωνιστεί ούτε ένα λεπτό Τραυματισμοί και μαύρη μαγεία Ο μέγιστος χρόνος παραμονής του σε κάθε ομάδα ήταν ένας χρόνο

ς. Η διαδικασία που ακολουθούσε κάθε φορά ήταν η ίδια. Μετά την υπογραφή συμβολαίου, ζητούσε από τον προπονητή της ομάδας να ακολουθήσει ατομική προπόνηση, καθώς η φυσική του κατάσταση δεν ήταν η καλύτερη. Ο Κάιζερ εκμεταλλευόταν  την ευκαιρία και δεν έκανε τίποτα. Μετά τις πρώτες εβδομάδες, συμμετείχε κανονικά στις προπονήσεις της ομάδας. Τότε προσποιούταν κάποιον μυικό τραυματισμό ή πλήρωνε νεαρούς παίχτες να τον τραυματίσουν ελαφρά. Έτσι δεν έπαιρνε μέρος ούτε στην υπόλοιπη προετοιμασία, αλλά ούτε και στα  επίσημα παιχνίδια της ομάδας του. Καθώς δεν υπήρχε ο κατάλληλος τεχνικός εξοπλισμός εκείνη την εποχή για την εξακρίβωση κάποιου τραυματισμού, ο Κάιζερ συνέχισε να πληρώνεται χωρίς να παίζει. Ο Κάρλος δεν ήθελε να παίζει ποδόσφαιρο, αλλά να ζει σαν επιτυχημένος ποδοσφαιριστής Μάλιστα, όταν κάποια ομάδα ήθελε να λύσει το συμβόλαιό του, ο Κάιζερ κατέφευγε σε ένα φίλο του οδοντίατρο, ο οποίος υπέγραφε ιατρική γνωμάτευση ότι όντως είχε τραυματιστεί! Ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος εκνευρίστηκε τόσο πολύ με τους συνεχείς τραυματισμούς του Κάιζερ, που κάλεσε ειδικό μαύρης μαγείας. Ο Κάρλος τότε απάντησε ότι υπήρχαν κάποια πράγματα που ούτε η μαύρη μαγεία μπορούσε να θεραπεύσει! Ακολουθώντας τις συγκεκριμένες πρακτικές, ο Κάιζερ κατάφερνε να μένει για μερικούς μήνες σε κάθε ομάδα, χωρίς να προπονείται και χωρίς ποτέ να αποκαλυφθεί το καλοστημένο ψέμα του. Τα κινητά τηλέφωνα και η αποβολή Το σχέδιο του Κάρλος πήγαινε πολύ καλά. Τα πρωινά είτε βρισκόταν στο κρεβάτι κάποιου φυσικοθεραπευτή ή ακολουθούσε πρόγραμμα αποθεραπείας και τα βράδια ξενυχτούσε σε κλαμπ, πλάι σε πανέμορφες κοπέλες. Δεν σταμάτησε στιγμή να πλέκει το εγκώμιό του σε δημοσιογράφους. Ένα άρθρο που γράφτηκε για εκείνον έλεγε πως εξαιτίας του τρομερού ταλέντου του, το Μεξικό του πρότεινε να αλλάξει υπηκοότητα ώστε να παίζει για την εθνική ομάδα της χώρας! Για να βελτιώσει ακόμη περισσότερο την εικόνα του, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 κυκλοφορούσε με ένα κινητό τηλέφωνο και προσποιούνταν ότι μιλούσε στα Αγγλικά με μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Τα κινητά τηλέφωνα ήταν εξαιρετικά σπάνια και ακριβά, ενώ ελάχιστοι Βραζιλιάνοι γνώριζαν αγγλικά. Ωστόσο, ένας από τους γιατρούς της ομάδας που έπαιζε, γνώριζε άπταιστα Αγγλικά και έπιασε στα «πράσα» τον Κάιζερ. Ο ποδοσφαιριστής όχι μόνο έλεγε ασυναρτησίες, αλλά χρησιμοποιούσε και ψεύτικο κινητό, παρόμοιο με αυτό που είχαν τα παιδιά για παιχνίδι! Ο Κάιζερ έφτασε πιο κοντά στο να αποκαλυφθεί η απατεωνιά του την εποχή που ήταν παίχτης της Μπάγνκου. Ο πρόεδρος της ομάδας, Κάστορ, συμπαθούσε και πίστευε πάρα πολύ στο ταλέντο του Κάρλος. Όταν η ομάδα βρέθηκε πίσω στο σκορ κατά δύο τέρματα, ο Κάστορ απαίτησε να μπει ο Κάρλος αλλαγή στο παιχνίδι. Τρομοκρατημένος, ο Κάιζερ σκέφτηκε το αδιανόητο. Μπλέχτηκε σε καυγά με τους φιλάθλους και αποβλήθηκε αμέσως. Μετά το τέλος του αγώνα διαιολογήθηκε στον Κάστορ, ότι άκουσε από μια μερίδα οπαδών υβριστικά σχόλια για την Μπάνγκου και θέλησε να υπερασπιστεί την τιμή της ομάδας του. Ο Κάστορ για την κίνηση αυτή ανανέωσε το συμβόλαιο του για μισό χρόνο ακόμη, αυξάνοντας ταυτόχρονα και τις μηνιαίες απολαβές του! Τη δεκαετία του ΄90, μετά από ένα πέρασμα από την Ευρώπη, επέστρεψε στη Βραζιλία Στα 20 χρόνια της καριέρας του, δεν έπαιξε ούτε ένα λεπτό σε επίσημο αγώνα και δεν σκόραρε κανένα γκολ. Μπορεί να μην ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, αλλά όλοι του οι συμπαίχτες τον μνημόνευαν για τον πρόσχαρο χαρακτήρα του. «Δημιουργούσε μια ευχάριστη και χαρούμενη ατμόσφαιρα», ανέφερε ο Αλεξάντρε Τόρες, «οι ιστορίες του περιείχαν όλα όσα ονειρευόταν κάθε παίχτης. Νομίζω ότι για αυτό ήταν και τόσο αγαπητός σε όλους». Σήμερα, ο Κάρλος Ενρίκε Ραπόζο είναι γυμναστής και συνεχίζει να διηγείται την ποδοσφαιρική του «απατεωνιά», όπου κι αν τον καλούν. ... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/o-megalyteros-apateonas-podosfairistis-olon-ton-epoxon-ypegrapse-symvolaia-stis-megalyteres-omades-xoris-na-paiksei-podosfairo-oute-ena-lepto/

They all called themselves Luther Blissett Ειμαστε ολοι Λουθερ Μπλισετ

They all called themselves Luther Blissett      
ο υποτιθέμενος Luther Blissett     Προσπάθησαν να τα κάνουν όλα κουλουβάχατα,να κεράσουν χάος στο χάος και τα κατάφεραν. 

Το Luther Blissett Project ,μια κολλεκτίβα καλλιτεχνών,συγγραφέων,ακτιβιστών (μικρανήψια του Ντεμπόρ οι περισσότεροι) κατόρθωσε να δημιουργήσει έναν νέο λαικό ήρωα,έναν νέο μύθο,μια νέα μεγάλη αφήγηση στα μούτρα της βιομηχανίας του θεάματος και των μηντιακών εκτελεστών της. Χρησιμοποιώντας το ανύπαρκτο,ψευδεπίγραφο,απατηλό όνομα Λούθερ Μπλίσετ σαν ένα είδος κοινής ταυτότητας (ένα «απερίγραπτο ψευδώνυμο που σημαίνει όλοι και κανένας») ξεγέλασαν τρομακτικά εύκολα εφημερίδες, περιοδικά,ιστότοπους, τηλεοπτικά δίκτυα. Με τη συστηματική διασπορά ψευδών ειδήσεων-στα όρια της φάρσας- απέδειξαν περίτρανα την ηλιθιότητα του καπιταλισμού και της κυρίαρχης κουλτούρας.     

ο υποτιθεμενος Λουθερ Μπλισετ

Το σχέδιο ήταν πενταετές (από το 1994 ως το 1999) και στις δράσεις του περιελάμβανε και την έκδοση βιβλίων ,υπονομεύοντας επί της ουσίας την έννοια του συγγραφέα ως του ενός και μοναδικού σημαίνοντος.Το Q, ένα ιδιαίτερο ιστορικό θρίλερ για την ζωή και τη δράση των Αναβαπτιστών,μια ριζοσπαστικής θρησκευτικής κομμούνας του 16ου αιώνα κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα (Ο Εκκλησιαστής,εκδόσεις Τραυλός,μτφ. Χρύσα Κακατσάκη ) αποκτώντας φανατικούς οπαδούς.   Με ιστορική του έδρα την Μπολώνια  (κάποιοι ακόμα πιστεύουν ότι βασικός σχεδιαστής του ήταν ο Ουμπέρτο ΄Εκο,καθηγητής στο εκεί Πανεπιστήμιο), το Luther Blissett Project, εξαπλώθηκε και σε άλλες Ευρωπαικές χώρες (Γερμανία,Πορτογαλία,Ισπανία) δημιουργώντας ένα ιδιότυπο πολιτιστικό αντάρτικο.         

Ο πραγματικός Λούθερ Μπλίσετ,ένας Τζαμαικανός επιθετικός της Αγγλικής Γουότφορντ (που η μεταγραφή του στη Μίλαν κόστισε μια περιουσία και επιστράφηκε νύχτα και μισοτιμής) είδε το όνομά του να γίνεται σύνθημα,γκράφιτι,μπροσούρα για λόγους άσχετους με την ποδοσφαιρική του καρριέρα. Αμήχανος αρχικά,επέτρεψε επί της ουσίας ''να συμβεί όλο αυτό'' απολαμβάνοντας μια νέα ανύπαρκτη δόξα. Το γιατί επιλέχθηκε δεν το ξέρει κανείς με σιγουριά-ίσως η απογοητευτική του ποδοσφαιρική πορεία να ήταν ο βασικός λόγος,ίσως κι αυτός να αποτέλεσε μια καλοπληρωμένη φάρσα, όπως άλλωστε και η εξουσία...     ο πραγματικός Λούθερ,ως αυτοκόλλητο της Panini     

Μεγάλα σουξέ ,πάντως, των Λούθερ Μπλίσσετ ήταν η εξαφάνιση του (ανύπαρκτου) Βρετανού εννοιακού καλλιτέχνη Harry Kipper στα Ιταλογιουγκοσλαβικά σύνορα ,που ξεσήκωσε την αντίστοιχη Χαρδαβελλονικολούλεια εκπομπή,  καθώς και η υπόθεση Darko Maver ,ενός (ανύπαρκτου πάλι) προκλητικού Σέρβου γλύπτη και περφόμερ που βρέθηκε σκοτωμένος στο κελί του εξαιτίας βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ. Στην περίπτωση του Μάβερ (που υποτίθεται ότι σόκαρε με τις περφόμανς διαμελισμένων σωμάτων) στην παγίδα έπεσαν και αρκετοί έγκριτοι κριτικοί τέχνης,γκαλερίστες και εικαστικοί που παρουσίαζαν το έργο του επικαλούμενοι ,μάλιστα, και στενή γνωριμία με τον αδικοχαμένο καλλιτέχνη.     

Οι Λούθερ Μπλίσετ διαλύθηκαν τον Δεκέμβριο του 1999,μετά από ένα συμβολικό seppuku (παραδοσιακό γιαπωνέζικο χαρακίρι) αποκαλύπτοντας με ντοκουμέντα τις φάρσες της κολλεκτίβας και την βλακεία των αποδεκτών τους. Τον Γενάρη του 2000 κάποια από τα μέλη τους μετονομάστηκαν σε Wu Ming («ανώνυμοι» ή «πέντε ονόματα» στα κινέζικα) συνεχίζοντας μέσω ενός νέου συγγραφικού αντάρτικου (Wu Ming,Αλτάι,μτφ. Ειρήνη Δουλάμη,εκδ. Εξάρχεια ) να σαμποτάρουν τη γλώσσα των κυρίαρχων μύθων,της μαζικής κουλτούρας και της διαστροφής της πραγματικότητας από τα κέντρα εξουσίας.         

 Ο Λουθερ Μπλισετ Τζαμαικανος Ποδοσφαριστης

Bonus info O Kων/νος Ταχτσίδης είναι η ψυχή των Luther Blisset, της ελληνικής μπάντας που δημιουργήθηκε το 2012 και συνεχίζει το δικό της υπέροχο μουσικό αντάρτικο. Είναι ωραίο να είναι κανείς ανώνυμα Διάσημος.
 Πηγή: www.lifo.gr

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΜΙΝΑΔΩΝ

ΠΗΓΗ: Μια σταγόνα ιστορία, Δημήτρης Καμπουράκης, εκδόσεις Πατάκη  

Για δύο ολόκληρους αιώνες, από το 1700 έως το 1900, είχε ξεσπάσει στην Αγγλία μια φοβερή αντιπαράθεση ανάμεσα στους εργολάβους οικοδομών και σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, επιστήμονες και διαπρεπείς νομικούς. Η αιτία ήταν οι περίφημοι καπνοδοκαθαριστές. Τα τζάκια σε όλα τα αρχοντόσπιτα ήταν το σήμα κατατεθέν της Αγγλίας και ειδικά του Λονδίνου. 

Πρόκειται για μια ιστορία ανθρώπινης φρίκης. Εκατοντάδες χιλιάδες τζάκια έκαιγαν τους χειμώνες στις πολυκατοικίες και οι καπνοδόχοι τους έπρεπε να καθαρίζονται κάθε χρόνο υποχρεωτικά. Οι εργολάβοι όμως, για να γλιτώνουν χώρο, χρησιμοποιούσαν εξαιρετικά στενούς σωλήνες για να περνά ο καπνός. Οι σωλήνες αυτοί είχαν μήκος πολλές δεκάδες μέτρα και διακλαδίζονταν προς όλες τις κατευθύνσεις, κάθετα, οριζόντια και λοξά, μέχρι να βγουν στην ταράτσα. 

Άλλος τρόπος να καθαριστούν δεν υπήρχε, παρά μόνο να μπει μέσα στο σωλήνα ένας εξαιρετικά μικρόσωμος άνθρωπος και να τον καθαρίσει από την αιθάλη, ειδικά στις γωνίες που κατακαθόταν. Ήταν μία δουλειά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των δύστυχων παιδιών. Στις καμινάδες από 5 ετών! Χιλιάδες παιδιά χρησιμοποιήθηκαν σαν σκλαβάκια από τους εργολάβους για να χώνονται στις στενές καμινάδες, να σέρνονται για ώρες στο σκοτεινό στενό λαγούμι, μέσα σε συνθήκες ουσιαστικής ασφυξίας και να βγαίνουν τελικά στις ταράτσες, αφού είχαν καθαρίσει εκατοντάδες μέτρα καμινάδας. Οι ηλικίες που προτιμούσαν οι εργολάβοι ήταν ανάμεσα στα πέντε και τα δέκα χρόνια, ενώ άφηναν τα παιδιά χωρίς τροφή για να μην παχαίνουν, οπότε δεν θα χωρούσαν στα στενά ανοίγματα! Εκατοντάδες παιδιά έπαθαν ασφυξία και πέθαναν μέσα στα βρόμικα λαγούμια, ενώ άλλα σφήνωσαν στις στροφές κι έμειναν εκεί αβοήθητα μέχρι να σβήσουν. Αν κάποιο παιδί λιποθυμούσε μέσα στην καπνοδόχο, δεν είχαν άλλο τρόπο για να το συνεφέρουν παρά μόνο ανάβοντας το τζάκι κι ελπίζοντας ότι, αν δεν πέθαινε από τον καπνό, η φωτιά και η θερμότητα θα το ξυπνούσε. 

Επρόκειτο για ένα καθεστώς πολύ χειρότερο από οποιαδήποτε σκλαβιά. Οι εργολάβοι είχαν μεταβληθεί σε κανονικούς δουλεμπόρους. Τα χαμίνια που κυκλοφορούσαν στις φτωχογειτονιές, συλλαμβάνονταν και με το ζόρι γίνονταν καπνοδοκαθαριστές, ενώ φτωχοί άγγλοι αγρότες πωλούσαν τα παιδιά τους στους δουλεμπόρους για να τα ρίξουν στα σκοτεινά λαγούμια.
 Φυσικό ήταν αυτή η δυστυχία και εκμετάλλευση, επειδή δεν ήταν κρυμμένη κάπου, αλλά μπαινόβγαινε σε όλα τα λονδρέζικα σπίτια, να εξεγείρει ορισμένους ευαίσθητους ανθρώπους. Αυτοί άρχισαν να πιέζουν τις κυβερνήσεις προκειμένου να απαγορευθεί η εργασία των παιδιών στον καθαρισμό των καπνοδόχων. Και τότε όμως οι εργολάβοι είχαν μεγαλύτερη επιρροή στο κοινοβούλιο και στην εξουσία από τους φιλάνθρωπους και τους διανοούμενους. Ο καρκίνος των όρχεων θεωρούνταν αφροδίσιο νόσημα   

 Χρειάστηκε να περάσουν δύο αιώνες για να ψηφιστούν τρεις νόμοι που απαγόρευσαν την παιδική αυτή εργασία και ακόμα πενήντα χρόνια μέχρι να εφαρμοστούν. Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 20.000 παιδιά πέθαναν μέσα στους σωλήνες, ενώ 200.000 παιδιά υπέστησαν μεγάλες βλάβες στην υγεία τους. Το βρετανικό κοινοβούλιο, δέσμιο των πάμπλουτων και πανίσχυρων εργολάβων, αρνιόταν να νομοθετήσει, παρά το γεγονός ότι από το 1775 ο διάσημος Λονδρέζος χειρουργός Πέρσιβαλ Ποτ είχε κάνει μια συγκλονιστική αποκάλυψη. Σχεδόν ένας στους τρεις καπνοδοκαθαριστές πέθαινε από καρκίνο των όρχεων, όταν έφτανε σε ώριμη ηλικία. Αν και ο Ποτ έχαιρε απεριόριστης εκτίμησης, αμφισβητήθηκε σφοδρά για τη συγκεκριμένη γνωμάτευση, διότι αυτή δεν συνέφερε το σύστημα. Ο καρκίνος των όρχεων εξακολουθούσε να θεωρείται αφροδίσιο νόσημα, με αποτέλεσμα οι μολυσμένοι να αντιμετωπίζουν και τον κοινωνικό χλευασμό, μέχρι το 1919, οπότε έγινε γνωστό ότι η αιθάλη περιέχει μόρια από την απόσταξη του γαιάνθρακα που είναι εξαιρετικά καρκινογόνα. Η εκμετάλλευση των παιδιών στις καμινάδες δείχνει ότι εκείνη την περίοδο ο δυτικός πολιτισμός δεν σκλάβωνε μόνο τους ανθρώπους στον Τρίτο Κόσμο, αλλά και τα περιθωριακά στρώματα μέσα στη μητρόπολη.... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/ta-paidia-kapnodokatharistes-pou-ypoxreonontan-na-glistroun-mesa-stis-stenes-kaminades-ta-afinan-nistika-gia-na-min-paxainoun-kai-peripou-20-000-apo-afta-pethanan-mesa-stous-solines/

Active Member